Engeland op zijn smalst: burenruzie over klein postzegelformaat grond

Er zijn zo van die burenruzies waar zelfs Meester Frank Visser hoofdpijn van krijgt. Maar als je kijkt naar hoe de Engelsen zich gedragen, verbleken onze ruzies over de erfgrens en schuttingen er behoorlijk bij. We reizen af naar het slaapverwekkende Dorking in Surrey, Engeland. Hier gebeurt nooit wat, maar er is een titanenstrijd gaande over een klein stukje grond. De buren vechten elkaar de tent uit voor een postzegelformaat stukje grond van nog geen 2,5 meter bij 1 meter. Op die oppervlakte kan een regenworm zijn kont nog niet keren, maar voor de inwoners van Pointers Hill telt iedere vierkante meter.

Aan de ene kant van het veld staan Elizabeth Dobson en Andrew Pleming. De twee hebben het gras altijd netjes verzorgd en doen dat al sinds 2019. Ze waren druk aan het harken, verticuteren en met de precisie van een chirurg werden de wilde bloemen en kruiden geplant. Hun kinderen renden er dagelijks overheen en er werd zelfs een huisnummer in de grond gezet. Het was duidelijk: dit stukje grond is van Elizabeth en Andrew.

Dat veranderde toen in 2022 Alison en Darren Unsted als nieuwe buren kwamen wonen. De twee hadden zich geregeld op het kleine stukje ‘groene postzegel’, want die hoorde volgens hen bij hun oprit. Daar werd zelfs het Kadaster nog bij gehaald. Uiteindelijk besloten ze om hun stukje land te claimen: de zorgvuldig geplaatste plantjes werden uit de grond getrokken en er kwam een oerlelijke tuinkabouter te staan.

Deze stenen indringer, met zijn spottende glimlach en puntmuts, werd het symbool van bezetting. De ruzie kwam al snel op gang en uiteindelijk moest de Britse hoge raad eraan te pas komen om te bepalen van wie dit kleine grasveldje nu echt was.

In het Engelse recht kennen we de term ‘adverse posession’, of wel het krakersrecht. De rechter stelde vast dat als je tientallen jaren als een bezetene het gras maait en er plantjes in plant, dit laat zien dat je het stuk grond wilt bezitten. Zelfs de vorige eigenaren van het huis van de Unsteds wisten niet eens dat het kleine stukje grond bij hun huis hoorde. Zij dachten dat het van Elizabeth en Andrew was.

Daarom zette de rechter Alison en Darren op hun plek. De gedachte is dat mensen niet jarenlang het gras van hun buren maaien zonder hun toestemming. De jarenlange toewijzing aan het kleine stukje gras woog zwaarder dan het kadaster. Oordeel: de tuinkabouter moet op zoek naar een nieuw onderkomen, want de grond is nu van Elizabeth en Andrew. In Dorking keert daarmee de rust weer terug.